Zadośćuczynienie za trwałe inwalidztwo bliskiej osoby

W uchwale z dnia 27 marca 2018 r. w sprawie o sygn. Akt III CZP 60/17 w składzie 7 sędziów, Sąd Najwyższy wskazał, że Sąd może przyznać zadośćuczynienie za krzywdę osobom najbliższym poszkodowanego, który na skutek czynu niedozwolonego doznał ciężkiego i trwałego uszczerbku na zdrowiu.

W powyżej wspomnianej uchwale Sąd Najwyższy podkreślił, że śmierć osoby poszkodowanej w związku z czynem niedozwolonym może stanowić naruszenie dóbr osobistych członków rodziny zmarłego, takich jak np.  prawo do życia w pełnej rodzinie, związku małżeńskim, czy szczególna więź rodziców z dzieckiem.

Zdaniem Sądu Najwyższego nie ma podstaw do rozróżniania zerwania więzi rodzinnej z powodu śmierci, a niemożliwością jej nawiązania z powodu ciężkiego uszkodzenia ciała, trwałego inwalidztwa osoby bliskiej.

Sąd Najwyższy podkreślił, że chodzi o takie więzi rodzinne, które są rzeczywistymi, trwałymi i silnymi więzami emocjonalnymi łączącymi bliską rodzinę z osobą poszkodowaną.

Naprawienia wynikłej krzywdy można dochodzić jedynie w razie poważnego i trwałego inwalidztwa, powodującego niemożliwość nawiązania typowej relacji rodzinnej.